Skip to content

Rekombinowany aktywowany czynnik VII w przypadku ostrego krwotoku wewnątrzgłupa ad 7

2 miesiące ago

761 words

Leczenie rFVIIa spowodowało zmniejszenie wzrostu objętości krwotoku śródmózgowego w porównaniu z placebo o około 5 ml w ciągu 24 godzin, co przełożyło się na zmniejszenie objętości całkowitej o 11 ml w ciągu 72 godzin w porównaniu z placebo. Różnica ta wiązała się z bezwzględnym zmniejszeniem o 16 punktów procentowych ryzyka zgonu lub ciężkiej niepełnosprawności (mierzonej zmodyfikowaną skalą Rankina) po trzech miesiącach – zgodnie z liczbą potrzebną do leczenia, aby zapobiec niekorzystnemu wynikowi nieco ponad sześć . Pacjenci, których leczono, byli typowi dla osób z samorzutnym nadciśnieniowym krwotokiem wewnątrzmózgowym, ale mieli nieco mniejsze krwotoki i lepsze wyniki w skali Glasgow w skali Coma Scale niż w innych seriach, dzięki naszym kryteriom wykluczenia.3,4 W związku z tym 29 procent umieralności w naszym grupa placebo była nieco niższa niż to, co zwykle znajduje się w rejestrach szpitalnych i badaniach populacyjnych.1,3,4 Trzydzieści dwa procent pacjentów leczonych placebo miało znaczny wzrost objętości krwotoku śródmózgowego, zdefiniowany jako wzrost o więcej niż 33 procent lub więcej niż 12,5 ml od wartości wyjściowej (dane nie przedstawione); ta stopa jest podobna do tych we wcześniejszych badaniach.5-8
Dawki rFVIIa, które badaliśmy w tej próbie sprawdzania koncepcji dawki sięgającej od dawki, wahały się od około połowy do dwukrotności obecnie wyznakowanej dawki 90 .g na kilogram w przypadku krwawienia związanego z hemofilią. Traktowanie rFVIIa powodowało względne zmniejszenie około 50% wzrostu krwotoku, a efekt dawka-odpowiedź był widoczny, z najmniejszym efektem 40 .g na kilogram i najsilniejszym przy 160 .g na kilogram.
Czas trwania leczenia miał również silny wpływ na zdolność rFVIIa do ograniczania wzrostu krwotoku śródmózgowego; najlepsze wyniki zaobserwowano, gdy pacjenci byli leczeni w ciągu trzech godzin od pojawienia się objawów. Sugeruje to, że aktywne krwawienie występuje u dużej części pacjentów z krwotokiem śródmózgowym w ciągu pierwszych kilku godzin po wystąpieniu i szybko zmniejsza się z czasem. Nasza analiza podgrup pacjentów leczonych ponad trzy godziny po wystąpieniu była niewystarczająca; w związku z tym nasze dane pozwalają nam stwierdzić tylko, że leczenie rFVIIa w ciągu czterech godzin po wystąpieniu jest korzystne.
Dokładny mechanizm, za pomocą którego rFVIIa zatrzymuje krwawienie u pacjentów z ostrym krwotokiem śródmózgowym, nie jest w pełni zrozumiały. Po uszkodzeniu naczyń krwionośnych i miejscowej inicjacji kaskady krzepnięcia podawanie rFVIIa wzmaga wytwarzanie trombiny na powierzchni aktywowanych płytek krwi, prowadząc do przyspieszonego tworzenia się skrzepu fibryny.18 Wydaje się, że najprawdopodobniej przyspiesza się podawanie rFVIIa po krwotoku śródmózgowym. zakrzepica w pękniętych małych tętnicach penetrujących lub tętniczkach. Chociaż okres półtrwania rFVIIa wynosi zaledwie 2,6 godziny, 19 może występować przedłużone działanie hemostatyczne po pojedynczej dawce, ponieważ skrzep, który tworzy, jest gęstszy niż normalnie i bardziej odporny na fibrynolizę.
Śmiertelność została znacznie zmniejszona o 38 procent przy leczeniu rFVIIa. Zarówno 80 .g, jak i 160 .g na kilogram dawki rFVIIa znacząco poprawiły wyniki globalne mierzone na trzech z czterech skal standardowych, które oceniliśmy Chociaż nie rejestrowaliśmy, kiedy podejmowano decyzje o wstrzymaniu lub wycofaniu wsparcia na życie, nasze zastosowanie kombinacji śmierci i ciężkiej niepełnosprawności jako jednej kategorii spowodowało, że mało prawdopodobne było, aby decyzje dotyczące wycofania leczenia podtrzymującego życie wpłynęły na wyniki.
Ciężkie zdarzenia niepożądane dotyczące zakrzepicy zatorowej występowały istotnie częściej w przypadku leczenia rFVIIa niż w grupie placebo, głównie w postaci zdarzeń niedokrwiennych mięśnia sercowego i zawału mózgu w ciągu trzech dni po podaniu badanego leku. Większość pacjentów wyzdrowiała z tych powikłań, a ogólna częstotliwość śmiertelnych lub dezaktywujących ciężkich zdarzeń niepożądanych zakrzepowo-zatorowych nie różniła się istotnie pomiędzy grupami rFVIIa i placebo.
Podsumowując, ultra-wczesna hemostaza z rFVIIa ogranicza wzrost krwotoku, zmniejsza śmiertelność i poprawia funkcjonalne wyniki po krwotokie śródmózgowym. Do czasu uzyskania dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa, rFVIIa należy stosować ostrożnie u pacjentów z krwotokiem śródmózgowym, u których występują czynniki ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej. Potrzebne są dodatkowe badania, aby zidentyfikować pacjentów wysokiego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, określić optymalne okno terapeutyczne i przetestować rFVIIa pod kątem krwotoku śródmózgowego wywołanego antykoagulacją.
[patrz też: nfz sanatoria lista oczekujących gdańsk, mięsak ewinga, syndrom dda ]
[podobne: choroba behceta, choroba dekompresyjna, olx mysłowice ]

0 thoughts on “Rekombinowany aktywowany czynnik VII w przypadku ostrego krwotoku wewnątrzgłupa ad 7”