Skip to content

Skuteczność Lenalidomidu w zespołach mielodysplastycznych ad 6

1 miesiąc ago

479 words

Ogólnie 10 z 12 pacjentów (83 procent) z delecją 5q31.1 miało odpowiedź cytogenetyczną. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ z użyciem sondy specyficznej dla 5q31 (EGR1X2) (Vysis) potwierdziła brak delecji 5q31.1 wśród 200 komórek w interfazie u każdego z pięciu pacjentów, którzy mieli pełną odpowiedź i którzy byli oceniani za pomocą standardowa analiza metafaz. Mediana czasu do odpowiedzi cytogenetycznej wynosiła 8 tygodni (zakres od 8 do 24). Z 10 pacjentów z delecją 5q31.1, 9 miało odpowiedź cytogenetyczną po 8 tygodniach, podczas gdy u pacjenta wystąpiła odpowiedź po 16 tygodniach. Czterech pacjentów miało przejściowe pojawienie się kariototypowo niespokrewnionych klonów, w tym trisomię 8 (w dwóch przypadkach), translokację wzajemną [t (12; 16) (p13; p13.3)] i monosomię 7. Ciągłe nabywanie kariotypowo niezgodnych klonów pacjenci: u trzech pacjentów z chorobą uwalniającą i z delecją 5q11,1 wystąpiły translokacje obejmujące długie ramię chromosomu 7 [t (7; 11) (q22; q12), t (7; 8) (q22; p21) i t ( 7; 21) (q31q11.1)] i jednego pacjenta z prawidłowym kariotypem przed leczeniem miało usunięcie 20 (q21q13.1). Tylko jeden z tych czterech pacjentów miał zaostrzenie niedokrwistości zbiegające się z pojawieniem się nowej nieprawidłowości i późniejszej ewolucji w ostrej białaczce. Wszyscy inni pozostali wolni od potrzeby transfuzji.
Patologiczne odpowiedzi i wyniki morfologiczne
Spośród sześciu pacjentów z nadmiarem mieloblastów (co najmniej 5%, zakres od 6 do 21%), których można było ocenić, u trzech stwierdzono ponad 50-procentową redukcję blastów, z powrotem do normalnego zakresu. Procent pierścieni sideroblastów zmniejszył się z 36 procent do 11 procent u na 10 pacjentów z niedokrwistością oporną na pierścieniowe sideroblasty, których można było ocenić. Wszystkie redukcje mieloblastów i sideroblastów wystąpiły u pacjentów z odpowiedzią hematologiczną. Tylko jeden pacjent z oporną na niedokrwistość sideroblastami miał zwiększoną liczbę blastów podczas leczenia lenalidomidem, a pacjent ten został usunięty z badania po 16 tygodniach.
Rycina 2. Rycina 2. Zmiany morfologiczne w próbce szpiku kostnego od pacjenta z delecją 5q31.1. Liczne małe, jednojądrowe megakariocyty są łatwo identyfikowane w próbce szpiku kostnego otrzymanej podczas biopsji trepiny przed leczeniem (panel A, hematoksylina i eozyna). Po 16 tygodniach leczenia lenalidomidem, megakariocyty mają normalny rozmiar i mają wiele jąder (Panel B, hematoksylina i eozyna) i widoczne są liczne agregaty łagodnie występujących limfocytów (Panel C, hematoksylina i eozyna).
Szeregowe preparaty szpiku od 28 pacjentów były odpowiednie do szczegółowej oceny dysplazji i architektury. Charakterystyka morfologiczna megakariocytów stała się prawidłowa po leczeniu lenalidomidem u 14 z 22 pacjentów (64 procent) z premedialną dysplazją, w tym u 12 pacjentów z odpowiedzią; 10 z tych 12 pacjentów miało delecję 5q31.1 (Figura 2). Limfatyczne agregaty, często wielokrotne, a nie paradrabekularne, wykryto u 10 z 28 pacjentów (36 procent) po leczeniu lenalidomidem (w tym u 5 pacjentów z delecją 5q31.1) i odpowiadały odpowiedzi hematologicznej w 7. Limfatyczne agregaty złożone były z polipeptydu typu B komórki i komórki T
[przypisy: neurolog wrocław, nerwica przełyku, kurcz przełyku ]
[podobne: borówka czernica, brodawki wirusowe, budowa stawu kolanowego ]

0 thoughts on “Skuteczność Lenalidomidu w zespołach mielodysplastycznych ad 6”